Club van Ceausescu staat nu ook op instorten

De val van het communisme, twintig jaar geleden, betekende ook het einde van het voetbalteam van de Roemeense dictator Ceausescu.

Of er van het weekend een voetbalwedstrijd is? De loco-burgermeester van het Roemeense dorp Scornicesti had zich op elke vraag voorbereid, maar niet op deze. In zijn mobiel zoekt hij haastig naar het nummer van de trainer van FC Olt Scornicesti. Die bevestigt.

Die zaterdag rijden we naar het het stadion. ‘Niet te missen’, verzekerde de loco-burgemeester. En hij had gelijk. Het enorme bouwwerk van zeker vijftien meter hoog en honderd meter lang, springt direct in het oog. De weg er naartoe is een uitdaging. Zigzaggend tussen de enorme gaten door bereiken we de ingang. In groene letters boven de deur staat Stadionul Viitorul. Stadion de Toekomst.

Dit artikel stond op 13 januari in De Pers

Maar die toekomst is al jaren niet meer zo rooskleurig voor de voetbalclub, vertelt de 52-jarige Ion Miu. Voor het eerst in lange tijd is hij maar weer eens naar een wedstrijd gaan kijken. ‘Vroeger had Scornicesti nog een goed team’, vertelt hij. ‘Tijdens het communisme speelden we in divisie A.’ Hij schudt met zijn hoofd. ‘Tijdens het communisme was alles beter.’

Geboortedorp

Op het eerste gezicht is Scornicesti een typisch dorp in het zuidwesten van Roemenië. De wegen zijn slecht, grijze woonblokken vallen uiteen door de betonrot en de parkjes zijn al jaren niet meer onderhouden. Vroeger was dat wel anders, verzekeren de inwoners. Als geboortedorp van de Roemeense dictator Ceausescu was het een van de mooiste dorpen van het land.

In die glorieuze jaren werd ook het voetbalteam van Scornicesti opgericht. Al snel kreeg het als bijnaam ‘Ceausescus team’. Onder leiding van de neef van de dictator maakte de club snel promotie. Met een twijfelachtige 18-0 overwinning belandde het in de tweede divisie en een seizoen later speelde het team in divisie A, de hoogste klasse. Reden genoeg om halverwege de jaren tachtig een immens stadion te bouwen.

De eerste wedstrijd in het onderkomen werd in 1988 gespeeld, weet de huidige trainer Marius Stan nog. In dat jaar verhuisde hij namelijk naar Scornicesti om voor de nieuwe topclub te spelen. ‘Het is onzin dat het Ceausescus team was’, zegt Stan. Dat sommige overwinningen uit die tijd een beetje dubieus zijn, doet hij af met een lach. De coach begint snel over iets anders. ‘Het is triest dat het team de afgelopen twintig jaar bergafwaarts is gegaan.’

Leeg

De wedstrijd zaterdag is niet druk bezocht. Op de tribunes zitten hoogstens zeventig mensen te kijken. Ze vallen in het niet bij het megalomane stadion met plaats voor zeker 30.000 bezoekers. Maar zoveel zijn er niet meer geweest sinds de gloriedagen eind jaren tachtig.

‘Het is raar om in zo’n groot leeg stadion te spelen’, vertelt de dertigjarige Robby Teodoresav. Hij is net gewisseld tijdens het duel met Unirea Puscoveni, een andere club uit de provincie.

Teodoresav, die al sinds 1992 bij Scornicesti speelt, zag het stadion uit elkaar vallen. ‘Toen Stadion de Toekomst af was, was het een van de beste van heel Roemenië’, weet hij. ‘Als eersten hadden we hier plastic stoelen en een gedeeltelijk overdekte tribunes. Onder het veld ligt een geavanceerd drainagesysteem.’ De kans dat er plassen op het veld komen is klein, zelfs vandaag nog.

Het afwateringsysteem is dan ook het enige wat nog lijkt te werken in het stadion. De rest van het gebouw staat op instorten. De ingang is gehuld in donker omdat de verlichting het al jaren niet meer doet. Een toog doet vermoeden dat hier ooit een bar was. Op de vloer ligt een dikke laag stof met daaronder glimmend natuursteen. ‘Toen ik hier nog speelde, was het wel anders’, zegt trainer Stan. ‘We waren een van de subtoppers van Roemenië.’

Tot de revolutie in de winter van 1989/90. Het ‘team van Ceausescu’ werd uit de competitie gezet wegens onregelmatigheden. Stan: ‘Vervolgens kwamen we in de derde divisie terecht. Bijna alle spelers vertrokken en het ging bergafwaarts. Een keer is het ons nog gelukt te promoveren, maar we hebben nooit meer de top bereikt.’

De degradaties en het vertrek van alle goede spelers betekende ook het eind van het sponsorgeld. ‘Toen het team in 1996 af was gezakt tot divisie D was er geen geldschieter meer te vinden’, vertelt voetballer Teodoresav. De club raakte alle inkomsten kwijt. Onderhoud aan het stadion was wel het laatste waaraan werd gedacht. ‘Heel erg zonde’, vindt Teodoresav. ‘De faciliteiten hier deden niet onder voor de grote teams uit Boekarest, Steaua en Dinamo. We hebben een zwembad en een sauna. In principe zou je hier heerlijk kunnen ontspannen na de wedstrijd.’

‘In principe’, benadrukt hij. ‘Want zoals bijna alles hier in Scornicesti, werkt het niet meer.’

Dit artikel en de foto’s stonden op 13 januari in De Pers.