Even in Utrecht
Het fijne van een tijdje in het buitenland zijn is dat je bij terugkomst de kleine dingetjes opvallen. Afgelopen week was ik voor een korte vakantie in Utrecht. In die tijd heb ik mij verbaasd over wat mensen allemaal wel niet kunnen doen op de fiets: lunchen, bellen, smsen, goede gesprekken voeren en enome objecten vervoeren. En dan het liefst nog allemaal tegelijk.
Toeristen hebben het altijd over die fietsers. Maar ik snapte nooit zo goed waar ze het over hadden. Ja, er zijn en hoop fietsers in Utrecht, maar in andere landen wordt toch ook wel een beetje gefietst? Dat klopt, maar niet zoals in Utrecht. Hier zijn de fietsers echt koning van de weg. Of misschien beter gezegd: dat denken ze.Mijn week begint goed. Het is prachtig weer. Een blauwe hemel, helder zonnetje en bijna twintig graden. Iedereen is in goed humeur. Ook ik. Vrolijk stap ik op de fiets om met een paar oude klasgenoten een biertje te drinken.
Bijna aangekomen op bestemming, scheert er een blondine langs me heen. “He, hallo!! Ik fiets hier ook nog.” Snel slingert ze zich weer terug naar de andere kant van het fietspad. Als ze voorbij komt snap ik waarom ze niet echt controle heeft over haar tweewieler. Achterop zit haar vriendin, een brunette, druk te kletsen. De blondine is druk aan het sms’en en reageert op haar passagier. En dan probeert ze ook nog met een hand haar fiets in bedwang te houden.
Een dag later – het is nog steeds mooi weer – rij ik om een uurtje of een ’s middags vanuit het centrum naar huis. Bij een rood stoplicht vallen twee studentikoze meisjes in te strakke witte broeken mij op. Niet dat dat er toe doet, maar het is zo lekker beeldend.
Ook die twee zijn weer lekker aan het slingeren. Waarom? De twee zitten een heerlijk broodje Mario op de fiets te eten. Eeuwig zonde. Ga toch even lekker op een bankje in het zonnetje zitten. Dat eet ook veel makkelijker, met die enorme bollen.
Weer een paar dagen later wordt ik op de fiets ingehaald door een enorme oranje lowrider. Op het zadel zit een jongen met een baggy spijkerbroek en een petje in rastafari kleuren. Vrolijk word ik goedemorgen gewenst door een sterke wietlucht. Ook dat kan op de fiets.
No Comments Yet