Lunchen in Novi Sad

“Hey, heb je zin om vanmiddag te gaan lunchen?” sms ik naar mijn Duitse studie- en huisgenoot. Een half uur later krijg ik antwoord: “Goed plan! Ik zie je om drie uur, dan ben ik klaar met mijn interview.”

Wel een beetje laat, maar daar ben ik inmiddels aan gewend. Die Nederlandse lunch om 12 uur,  daar ben ik na 3 maanden wel overheen. Trouwens net als dat hele saaie middageten: die schaars belegde bruine boterhammen. Niet dat de Denen heel uitgebreid lunchen, maar daar zijn we ook niet.Mijn gehele klas zit momenteel ergens in Midden of Oost Europa. Officieel om een artikel te schrijven over twintig jaar na de val van het communisme. Maar als ik de berichten moet geloven, wordt er naast het ‘harde werken’ door iedereen volop genoten van het goedkope leven. Halve liters bier voor iets meer dan een euro, uiteten voor nog geen vijf euro en een taxi die je even naar je hostel brengt. Allemaal dingen die ondenkbaar zijn in Denemarken.

Klokslag drie loop ik naar de barokke kerk op het centrale plein van Novi Sad. Een stad zo groot als Utrecht in het noorden van Servië. Op een paar bankjes zitten mensen te genieten van de voorjaarszon. Zo nu en dan besluit de groep duiven om op te vliegen, om daarna weer massaal op het plein te landen.

Samen lopen we over de boulevard van de stad. De straat is schoon en de gebouwen in Oostenrijk-Hongaarse stijl zijn allemaal netjes opgeknapt.

Beide zijn we onder de indruk van de stad en de vriendelijkheid van de mensen. “Mijn moeder vond het maar niets dat ik naar Servië ging,” vertelt mijn huisgenoot. “Bang dat er wat zou gebeuren, of zo.” Erg overtrokken, concluderen we. Het tijdelijke verblijf in Novi Sad bevalt ons goed.

We nemen een zijstraatje opzoek naar een restaurantje om iets te eten. Op een uithangbord staat in het Cyrillisch lunch geschreven, met een aantal bedragen er achter. Omdat we geen flauw idee hebben wat er precies staat, besluiten we om gewoon binnen te stappen. We hebben we zin in iets typisch Servisch.

Er staan 4 tafels, maar eentje is er nog vrij, precies goed voor ons. Als de serveerster langskomt blijkt het toch lastig om iets te bestellen. In het Servisch krijgen we een waterval aan opties voor geschoteld, maar we hebben geen flauw idee wat het allemaal is. Gelukkig zit er een jong stel achter ons, die zo vriendelijk is om het geheel te vertalen, en ons gelijk het beste gerecht adviseert: de met vlees gevulde koolbladeren.

Dat wordt het dan ook. Maar een Servische lunch is niet zomaar iets. Eerst wordt ons een heldere soep voorgeschoteld. Vervolgens komt het hoofdgerecht. En als we denken dat dat alles was, krijgen we plots nog een pannenkoek toe. Dat was meer dan we hadden verwacht. En dat alles voor nog geen 5 euro.

We bestellen nog maar een biertje, mijn studiegenoot steekt nog maar een sigaret op (oh, wat is zij blij dat er hier geen rookverbod is) en we genieten volop van het leven dat in Denemarken onbetaalbaar is!

Deze blog werd geschreven voor Trajectum, het blad van de Hogeschool Utrecht.