DIVA DICHTBIJ Pieternel van Amelsvoort geeft concert-aan-bed – Zingen voor terminale patiënten

EMIEL ELGERSMA
UTRECHT

Allemachtig mooi. Met haar hoge operastem en doordringende blik brengt Pieternel van Amelsvoort Parlez-moi d’amour van Lucienne Boyer ten gehore.

Er wordt een oranje bol te voorschijn getoverd. Ze zet hem op tafel waarna die langzaam blauw kleurt. Een tol vliegt van links naar rechts, terwijl een oranje vogeltje begint te tjirpen. Het is zang, theater en poëzie wat Van Amelsvoort doet. Maar niet voor iedereen.
Haar podia zijn veelal kleine kamertjes in zieken- en verzorgingshuizen. Daar geeft ze intieme concerten aan mensen in hun laatste levensfase.

De voorstellingen zijn intens. Laatst bijvoorbeeld. Toen gaf ze een voorstelling aan mensen met de ziekte van Huntington. Die maken plotselinge bewegingen, waardoor ze vastgebonden moeten zitten.

,,Sommige patiënten kunnen niet meer praten, maar de zintuigen en delen van de hersenen werken veelal nog wel goed. Met mijn voorstellingen stimuleer ik die. Je ziet dat ze er van genieten. Er wordt gelachen en soms gehuild. Er wordt weer geleefd.”

Leven. Dat is belangrijk voor Van Amelsvoort. ,,Praten over ingrijpende veranderingen die een ziekte met zich meebrengt kan natuurlijk helpen met de verwerking. Maar met zang en theater kun je emoties oproepen die moeilijk te verwoorden zijn. Je kan zo ook dingen verwerken.” Dat merkte ze voor het eerst in een Frans vakantiehuis voor terminale zieken.

,,Daar zag ik hoe wensen van mensen in hun laatste levensfase werden vervuld. Iemand die het niet meer kan, toch mee naar de disco nemen. Een patiënt die geen kwast vast kan houden, laten schilderen. Of nog een keer met je lichaam op het gras liggen.”

Dat vond ze zo mooi, dat ze zelf óók iets voor het vakantiehuis wilde doen. Een MS-patiënt, die daar elk jaar kwam, zong altijd het liedje Parlez-moi d’amour. Ze leerde de tekst en begon het te zingen voor en na het eten. ,,Ik zag dat het mensen raakte, emoties bij ze opriep.”

Dat wilde Van Amelsvoort ook in Nederland gaan doen. Twee jaar geleden gaf de zanglerares en kleinkunstenaar haar eerste voorstelling met Diva Dichtbij. Eerst bij terminale zieken, nu steeds vaker bij verpleeghuizen.

,,Natuurlijk is daar wel vermaak, maar niet iedereen houdt van smartlappen of een clown. Wat ik doe is echte kunst, in een persoonlijke, intieme, omgeving.” Maar om die kunst uit te voeren heeft ze meer geld nodig.

,,Nu steek ik er vaak nog geld van mijzelf in. De stichting heeft één donateur, maar wij willen vaker optredens gaan doen.”

Zondagmiddag houdt Diva Dichtbij een informatiemiddag. Daar kunnen belangstellenden, zowel mensen die in de zorg werken als die iemand in behandeling hebben, komen kijken. Meer informatie is te vinden op www.divadichtbij.nl.

—————————————————————–

Panakeia – Zoiets moeten we vaker doen

,,Wij wisten niet wat we van Diva Dichtbij moesten verwachten,” vertelt Anja Oostveen. Zij is coördinator van inloophuis Panakeia in Ede. Daar komen mensen die behandeld worden tegen kanker. Vorige maand gaf Pieternel van Amelsvoort daar een optreden voor ongeveer twintig mensen. Vol weemoed kijkt Oostveen terug op de avond.

,,Het is iets heel speciaals. De mensen komen even los van hun dagelijkse zorgen.” Op de avond werd gedanst en gezongen. Ook las Van Amelsvoort een aantal gedichten voor. ,,Je ziet dat het wat met mensen doet. Er gaat een knipoog heen en weer. Er wordt geknikt. Zelfs een traantje gelaten.”

Bij Panakeia was iedereen dolenthousiast. ,,Mensen zeiden: dat moeten we vaker doen.” Na afloop heeft Oostveen daarom direct een e-mail naar andere inloophuizen gestuurd.
Financieel blijft het echter moeilijk. ,,Het zou mooi zijn als Diva Dichtbij meer donateurs krijgt. Dan zouden we zoiets vaker kunnen doen. Het is het zeker waard.”