Het cowboyleven bezongen door Fred Eaglesmith

DEN HAAG – Een grote man met brede witte cowboyhoed, ongeschoren gezicht en een geruit overhemd zonder mouwen komt het podium opgelopen. Het publiek begint hard te klappen. Aan de linkerkant komt een vrouw van net in de dertig het podium opgezet. Eerder die avond stond ze nog achter het tafeltje Cd’s en T-shirts te verkopen. Met haar halflang, piekerig, paarse haar is ze een aparte verschijning. Vanaf de andere kant komt een ietwat dikke oude man in een wit overhemd en bretels het podium opgelopen. Op zijn rechter arm heeft hij muzieknoten getatoeëerd, op de ander een grote boot.
Recensie

Fred Eaglesmith
Kleine zaal – Paard van Troje, Den Haag
2 december 2005, 20:30-23:00
Vorige week vrijdag trad Fred Eaglesmith op in de kleine zaal van het Haagse Paard van Troje. De Canadese sing- en songwriter gaf een bijna twee uur durend optreden waarbij up-tempo country rock werd afgewisseld door melancholische liedjes en komedie.

Op het moment dat Fred zijn gitaar aanraakt wordt het stil. ‘Sixteen miles from Arkadelphia’, zingt Fred met zijn rauwe stem. ‘Right near the Texas border. Traffic was stopped at a railway crossing.’ In de teksten wordt een soms wat somber beeld geschetst van het trucker en cowboybestaan.

Het Ibis hotel waarin Fred slaapt bevalt hem wel, vertelt hij aan het publiek. ‘Er zitten tenminste geen bloedvlekken aan de muur.’ Iets wat hem tijdens 20 jaar touren in Amerika al een paar keer is overkomen. Iemand uit het publiek vindt de anekdote te lang duren en roept ‘Sing a song, dude!’ Fred reageert heel droog en zegt zeurderig: ‘Anything else you want me to do?’ en zet het volgende nummer in.

Met ‘alcohol and pills’ geeft Fred Eaglesmith een analyse waarom artiesten aan de alcohol gaan. ‘You think they might have been happy with the glory and the fame. But fame doesn’t take away the pain, it only pays the bills. And you wind up on alcohol and pills.’ Zo ging het, volgens het liedje, met Hank Williams, Elvis Presley, Janis Joplin, Graham Parsons en Jimmy Hendrix.

De 48-jarige Fred Eaglesmith is in de country-scene groots. Hij won al de Canadian Independent Music award en een Junto (Canadeese Grammy).Op de Europese tour wordt Fred Eaglesmith vergezeld door zijn twee bandleden. Kori Heppner, ‘de enige vrouw onder de 35 die met Fred te maken wil hebben’, is drummer. De 54 jarige Willie P. Bennett speelt mandoline en mondharmonica.

Bennett mocht voor de show al het publiek opwarmen. Ondanks zijn kater, ‘de barman bij het vorige optreden vond mij erg aardig’, lukte dit goed. Met zijn gitaar, zeven mondharmonica’s en hoge stem brengt hij het publiek in de juiste stemming. Bij het laatste nummer pakt Bennet zijn mandoline en houdt deze bij zijn mond. Door in het instrument te zingen ontstaat er een aparte vervorming waardoor je je in een western omgeving waant.

Doordat Fred Eaglesmith een combinatie van komedie en muziek heeft, is het optreden ook goed toegankelijk voor de niet-countryfan. Zijn belevenissen die hij tussen de liedjes door vertelt zijn spannend, soms serieus, maar altijd met Fred’s typische, droge, humor. De muziek is een goed voorbeeld dat country muziek niet saai en duf hoeft te zijn. Goed gitaarspel, verrassende instrumenten en teksten met diepgang.